W mojej pracy wykorzystuję nowoczesne, skuteczne
i bezpieczne metody terapeutyczne, które wspierają prawidłowy rozwój funkcji jamy ustnej, aparatu mowy oraz całego układu orofacjalnego.
Każdą terapię dobieram indywidualnie — tak, aby odpowiadała potrzebom pacjenta, jego możliwościom oraz celom, które wspólnie chcemy osiągnąć.
Poniżej znajdziesz opis metod, które stosuję w gabinecie.
Nie musisz wiedzieć, która terapia będzie odpowiednia — podczas konsultacji dobiorę najlepsze rozwiązanie dla Ciebie lub Twojego dziecka.
Terapia miofunkcjonalna
Terapia miofunkcjonalna jest elementem terapii logopedycznej. To praca nad właściwym napięciem mięśniowym w jamie ustnej i podstawowymi funkcjami narządu orofacjalnego. Terapia miofunkcjonalna to zestaw ćwiczeń, które korygują nieprawidłową pracę mięśni twarzy, jamy ustnej i żuchwy. Ma na celu przywrócenie równowagi mięśniowej, a co za tym idzie, poprawę prawidłowego połykania, oddychania, żucia i mówienia. Celem jest także osiągnięcie właściwej pozycji spoczynkowej języka i warg.
Terapia miofunkcjonalna jest przeznaczona dla osób zdrowych, które mają dysfunkcje narządu orofacjalnego. Są to osoby w każdym wieku – nie tylko dzieci, ale i dorośli. Najczęściej są to pacjenci, którzy są poddawani terapii ortodontycznej. Powinni oni być również konsultowani przez logopedę/neurologopedę, ponieważ samo leczenie ortodontyczne może nie przynosić na stałe zamierzonych efektów, jeśli pacjent ma również nieprawidłowości w napięciach mięśniowych jamy ustnej i funkcjonowaniu narządu orofacjalnego.
Jak przebiega terapia miofunkcjonalna?
W pierwszej kolejności przeprowadzana jest diagnoza, podczas której terapeuta ocenia m.in. sposób oddychania, gryzienia, żucia i połykania oraz ułożenie języka i warg, również w spoczynku. Następnie pacjent wykonuje dobrane przez terapeutę ćwiczenia, które mogą obejmować: wzmacnianie i koordynację mięśni języka, warg i policzków, żuchwy, korekcję postawy ciała i jamy ustnej (ćwiczenia GOPex), naukę prawidłowego wzorca połykania i toru oddechowego, eliminację szkodliwych dla pacjenta nawyków. Plan terapii zawsze jest dostosowany do indywidualnych potrzeb i możliwości pacjenta oraz odpowiednio modyfikowany w trakcie procesu terapeutycznego
Elektrostymulacja
Elektrostymulacja
Elektrostymulacja polega na przepływie prądu o bardzo niskim natężeniu przez mięśnie, co pozwala na ich pobudzenie i wzmocnienie. Metoda ta jest bezbolesna, bezpieczna i może być stosowana u dzieci i dorosłych, będąc skutecznym uzupełnieniem terapii logopedycznej. TENS (przezskórna elektryczna stymulacja nerwów) służy do łagodzenia bólu poprzez blokowanie sygnałów bólowych, stymuluje przewodnictwo nerwowe. EMS (elektryczna stymulacja mięśni) wykorzystuje prąd do wywoływania skurczów mięśni, co służy rehabilitacji, odbudowie siły i wytrzymałości mięśni.
Wskazania do elektrostymulacji:
- opóźniony rozwój mowy i zaburzenia artykulacji,
- niewłaściwe napięcie mięśniowe: w obrębie twarzy i aparatu mowy,
- problemy z połykaniem (dysfagia) i krztuszenie się,
- nawykowe otwieranie ust i nadmierne ślinienie,
- porażenie nerwu twarzowego i inne porażenia,
- zaburzenia po rozszczepach wargi i podniebienia.
Kinesiotaping logopedyczny
Kinesiotaping logopedyczny to metoda polegająca na naklejaniu specjalnych, elastycznych taśm na okolicę twarzy i szyi, która wspiera terapię logopedyczną. Działa poprzez regulację napięcia mięśniowego, poprawę funkcji oddechowych i artykulacyjnych, a także poprzez stymulację propriocepcji (czucia głębokiego), co ma na celu wsparcie prawidłowych funkcji mięśni i usprawnienie motoryki w obrębie jamy ustnej. Taśmy mogą zarówno zmniejszać, jak i zwiększać napięcie mięśniowe w zależności od sposobu aplikacji, co pomaga w leczeniu zarówno nadmiernie napiętych, jak i zbyt rozluźnionych mięśni. Oddziałując na receptory w skórze, taśmy wysyłają sygnały do układu nerwowego, co poprawia świadomość ciała i zwiększa efektywność ćwiczeń terapeutycznych.
Kinesiotaping w logopedii jest metodą wspomagającą/uzupełniającą i nie zastąpi ćwiczeń czynnościowych wykonywanych przez dziecko oraz pracy nad prawidłowymi funkcjami aparatu orofacjalnego.
Terapia manualna/
masaż logopedyczny
Terapia manualna/
masaż logopedyczny
Terapia manualna w logopedii to technika wspomagająca inne metody logopedyczne, polegająca na pracy manualnej z mięśniami i stawami aparatu orofacjalnego. Jej celem jest poprawa funkcji narządów mowy, normalizacja napięcia mięśniowego, usprawnienie wzorców ruchowych i oddechowych oraz lepsze ukrwienie tkanek. Jest to metoda służąca do rehabilitacji zaburzeń w obrębie głowy, twarzy i szyi, która może zwiększyć efektywność terapii logopedycznej. Pomaga usprawnić mięśnie odpowiedzialne za mowę, połykanie i żucie. Pomaga przywrócić prawidłowe wzorce ruchowe i oddechowe.
Terapia GOPex
Ćwiczenia GOPex (good oral posture exercises) to zestaw ćwiczeń mający na celu poprawę prawidłowej postawy jamy ustnej – właściwe ułożenie spoczynkowe języka, domknięte usta, oddychanie przez nos – co wspiera zdrowy wzrost twarzy, szczęki i dróg oddechowych,
a także prawidłowe ustawienie zębów i prawidłową postawę ciała. Metoda ta jest formą wczesnej interwencji ortodontycznej, skupiającą się na wykształceniu nawyków w jamie ustnej, a jej kluczowym elementem jest codzienna, systematyczna praca z dzieckiem pod nadzorem terapeuty. Jestem pierwszym logopedą/neurologopedą stosującym terapię GOPex w Szczecinie.
Trening GOPex jest wczesną formą wsparcia rozwoju szczęki i twarzy dziecka. W trakcie ćwiczeń rodzice odgrywają kluczową rolę – są dokładnie instruowani przez terapeutę, jak poprawnie wykonywać ćwiczenia i nadzorują ich wykonywanie. W ćwiczeniach bardzo ważna jest codzienna systematyczność, co wpływa na zmianę nawyków dziecka. GOPex to ćwiczenie łączące pracę lekarzy stosujących wczesne leczenie ortodontyczne z pracą logopedyczną i osteopatyczną.
Neurosensoryczna terapia taktylna
Neurosensoryczna terapia taktylna
Terapia neurotaktylna bazuje na technikach masażu, stymulacji skóry, mięśni i ruchów, które mają na celu aktywizowanie rozwoju funkcji receptorów skórnych oraz mięśniowych i ścięgnistych OUN (ośrodkowego układu nerwowego). Terapia neurotaktylna propaguje holistyczne spojrzenie na człowieka, na jego neurorozwój i doświadczenia, które zdobył. Terapia może być wykorzystywana u osób z zaburzeniami rozwojowymi w celu wsparcia mechanizmów neuroplastyczności mózgu oraz u dzieci i młodzieży uzdolnionej jako program antystresowy.
Terapia neurotaktylna składa się z dwóch aspektów. Pierwszy aspekt związany jest z oddziaływaniem specjalnymi technikami na zmysł dotyku, dzięki czemu stymulujemy receptory znajdujące się w skórze. Stymulacja receptorów odbywa się zgodnie z ich funkcjami (dotyk, ciśnienie, temperatura, wibracja). Drugi aspekt terapii skierowany jest na optymalizację funkcjonowania układu nerwowego. Dotyk wpływa na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu. Pośrednio terapia skierowana jest na stymulację układu hormonalnego oraz regulację procesów dojrzewania różnych struktur organizmu i jego funkcjonowania.
Wibroterapia
Zasady wibroterapii oparte są na naturalnym ruchu ludzkiego chodu. Zmieniający strony ruch platformy przypominający ruch huśtawki o zmiennej amplitudzie i częstotliwości, pobudza sekwencję ruchów przypominającą ludzki chód. Szybki ruch platformy treningowej powoduje wychylanie miednicy podobne jak podczas chodzenia, ale znacznie częstsze. Organizm reaguje kompensacją: rytmicznymi skurczami mięśni, naprzemiennie po lewej i prawej stronie ciała.
Korzyści z stosowania platformy:
- Poprawa stabilizacji centralnej ciała (oddech, fonacja, kontrola ułożenia ciała i głowy)
- Zwiększenie siły i wytrzymałości mięśniowej przy mniejszym obciążeniu stawów
- Wsparcie równowagi
- Poprawa koordynacji ruchowej
- Lepsze czucie i orientacja osi ciała
- Wsparcie rozwoju schematu ciała (wpływ na ruchy języka)
Każdy pacjent jest inny,
dlatego plan terapii zawsze tworzę indywidualnie.